دل بي تو بهانه از جهان مي گيرد

دهانت را می‌بویند مبادا گفته باشی دوستت دارم

دلت را می پویند مبادا شعله ای در آن نهان باشد

روزگار غریبی ست نازنین

روزگار غریبی است نازنین

و عشق را کنار تیرک راهبند تازیانه می‌زنند

عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد

شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد

 و سال ها وقت لازم خواهد بود تا آن زخم التیام یابد .

در این شهر پر از آدم

خسته از تردید و باور

مست از خانه برون تاخته ای یعنی چه

زلف در دست صبا گوش به فرمان رقیب

این چنین با همه در ساخته ای یعنی چه

شاه خوبانی و منظور گدایان شده ای

قدر این مرتبه نشناخته ای یعنی چه

نه سر زلف خود اول تو به دستم دادی

بازم از پای در انداخته ای یعنی چه

سخنت رمز دهان گفت و کمر سر میان

وز میان تیغ به ما آخته ای یعنی چه

هر کس از مهره مهر تو به نقشی مشغول

عاقبت با همه کج با خسته ای یعنی چه

حافظا در دل تنگت چو فرود آمد یار

خانه از غیر نپرداخته ای یعنی چه
 

از همان روزی که دست حضرت قابیل گشت آلوده به خون حضرت هابیل

از همان روزی که فرزندان آدم

زهر تلخ دشمنی در خونشان جوشید

آدمیت مرد!

گر چه آدم زنده بود

از همان روزی که یوسف را برادرها به چاه انداختند

ازهمان روزی که با شلاق و خون دیوار چین را ساختند

آدمیت مرده بود.

بعد دنیا هی پر از آدم شد و این اسیاب

گشت و گشت

قرن ها از مرگ آدم هم گذشت

ای دریغ

آدمیت بر نگشت!

قرن ما روزگار مرگ انسانیت است

سینه دنیا ز خوبی ها تهی است

صحبت از آزادگی پاکی مروت ابلهی است

صحبت از موسی و عیسی و محمد نابجاست

قرن (موسی چمبه)هاست

روزگار مرگ انسانیت است:

من که از پژمردن یک شاخه گل

از نگاه ساکت یک کودک بیمار

از فقان یک قناری در قفس

از غم یک مرد در زنجیر

حتی قاتلی بر دار

اشک در چشمان و بغضم در گلوست

وندرین ایام

زهرم در پیاله

زهر مارم در سبوست

مرگ او را از کجا باور کنم؟

صحبت از پژمردن یک برگ نیست

وای! جنگل را بیابان می کنند.

دست خون الود را در پیش چشم خلق پنهان می کنند

هیچ حیوانی به حیوانی نمیدارد روا

آنچه این نامردمان با جان انسان می کنند!

صحبت از پژمردن یک برگ نیست

فرض کن:

مرگ قناری در قفس هم مرگ نیست

فرض کن:

یک شاخه گل هم در جهان هرگز نرست

فرض کن:

جنگل بیابان بود از روز نخست!

در کویری سوت و کور

در میان مردمی با این مصیبت ها صبور

صحبت از مرگ محبت

مرگ عشق

گفتگو از مرگ انسانیت است!

معلم پای تخته داد میزد

صورتش از خشم گلگون بود

ودستانش به زیر پوششی از گرد پنهان بود

ولی اخر کلاسی ها لواشک بین هم تقسیم میکردند

ان یکی در گوشه ای دیگر جوانان ورق میزد

دلم می سوخت به حال او که بیخود های و هوی میکرد

و با ان شور و اشتیاق تساویهای جبری را نشان میداد

با خطی خوانا بر روی تخته

کز ظلمت چو قلب ظالمان و چیره

زندانیان تاریک و غمگین بود

تساوی را توشت و بانگ براورد:

یک با یک برابر است

از میان جمع شاگردان

یک نفر بپا خاست

همیشه یک نفر باید بپاخیزد

به ارامی سخن سرداد

این تساوی اشتباهی فاحش و محض است

نگاه بچه ها ناگه به یک سو خیره گشت

معلم مات بر جای ماند

و او پرسید:

اگر

یک نفر انسان واحد یک بود

بازهم یک با یکی دیگر برابر بود؟

سکوت موحشی بود

و

سوالی سخت

معلم خشمگین فریاد زد:

آری بازهم یک با یکی دیگر برابر بود

و او با پوزخندی گفت:

اگر

یک نفر انسان واحد یک بود

آن که زور داشت بالا بود؟

و آن که قلبی پاک و فاقد از زر پست تر می بود؟

اگر

یک نفر انسان واحد یک بود

این تساوی زیر رو می شد

حال می پرسم

یک اگر با یک برابر بود

نان ومال مفتخوران از کجا آماده میگردید؟

یا چه کس دیوار چین ها را بنا میکرد؟

یک اگر با یک برابر بود

یا که پشتی زیر بار فقر خم میشد؟

یا که زیر ضربت شلاق له میشد؟

یک اگر با یک برابر بود

پس چه کس آدمیان را در قفس میکرد؟

یک با یک برابر نیست

ترسم آخر زغم عشق تو دیوانه شوم

 بیخود از خود شوم و راهی میخانه  شوم

 آنقدر جام بنوشم که شوم مست وخراب

 نه دگر دوست شناسم نه دگرجام شراب

آمد و آتش به جانم کرد و رفت ، با محبت امتحانم کرد و رفت

آمد و بنشست و آشوبي به پا ، در ميان دودمانم کرد و رفت

آمد و رويي گشود و شد نهان ، نام خود ورد زبانم کرد و رفت

آمد و برقي شد و جانم بسوخت ، آتشين تر اين بيانم کرد و رفت

آمد و چون آفتي در من فتاد ، سر به سوي آسمانم کرد و رفت